گهی بر یاد نرگس باده می خورد

ملک می کرد چون گل پیرهن چاک

سخن در زیر لب می گفت حاشاک

گهی با سرو رعنا رقص می کرد

که این چون چشم مست یار او بود

که آن چون قامت دلدار او بود

چو از چوگان زلف او شدی مست