گهی با سرو رعنا رقص می کرد

تو دم درکش که نه کار گل است این

ملک می کرد چون گل پیرهن چاک

سخن در زیر لب می گفت حاشاک

گهی بر یاد نرگس باده می خورد

که این چون چشم مست یار او بود

که آن چون قامت دلدار او بود