که این چون چشم مست یار او بود

سخن در زیر لب می گفت حاشاک

گهی با سرو رعنا رقص می کرد

گهی بر یاد نرگس باده می خورد

که آن چون قامت دلدار او بود

چو از چوگان زلف او شدی مست

به جعد سنبل چین در زدی دست