ملک می کرد چون گل پیرهن چاک

من از پیوستگانم جان و دل را

نه من صاحب دلم کار دل است این

تو دم درکش که نه کار گل است این

سخن در زیر لب می گفت حاشاک

گهی با سرو رعنا رقص می کرد

گهی بر یاد نرگس باده می خورد