ملک زاده سرشک از دیده می راند

به شیرینی زدی بر نیشکر راه

در آن مجلس نوائی آنچنان ساخت

که بلبل نعره زد گل خرقه انداخت

روان چون آب بیتی چند می خواند

نوائی کرد شیرین شکر آغاز

ز قول شاه می داد این غزل ساز