مرا یاری درونی نیست غیر از اشک و، من او را

کز اینها نیست این صورت که پیدا می توان کردن

دل من رفت و من دست از غم دل می زنم بر سر

چرا تن می زنم؟ باید مرا تدبیر جان کردن

به جست و جوی این حالت نمی یارم روان کردن

به مهر روی او با صبح خواهم همنفس بودن

به بوی زلف او بر باد خواهم جان فشان کردن