بدید از دست دل زد دست بر سر

درین غربت هوای دل فکندت

که باد آب و هوایش سودمندت! »

ملک جمشید چون احوال مادر

به الماس مژه گوهر همی سفت

کمند عنبرین می کند و می گفت:

« دل از دستم ربوده ست اختیارم