کمند عنبرین می کند و می گفت:

ملک جمشید چون احوال مادر

بدید از دست دل زد دست بر سر

به الماس مژه گوهر همی سفت

« دل از دستم ربوده ست اختیارم

مکن عیبم که دست دل ندارم»

همایون گفت ای فرزند زنهار