مکن عیبم که دست دل ندارم»

به الماس مژه گوهر همی سفت

کمند عنبرین می کند و می گفت:

« دل از دستم ربوده ست اختیارم

همایون گفت ای فرزند زنهار

مرا جانی و جانم را میازار

مکن مویه که وقت جان کنش نیست