مرا جانی و جانم را میازار

« دل از دستم ربوده ست اختیارم

مکن عیبم که دست دل ندارم»

همایون گفت ای فرزند زنهار

مکن مویه که وقت جان کنش نیست

مزن بر سر که جای سرزنش نیست

دو منزل با پسر دمساز گشتند