درین اندیشه رفت و باز می گفت

حجاب و صبر و مستوری بر افتاد

...

چه خوش بودی اگر شوی منستی

که چون گردد پری با آدمی جفت؟

ملک جمشید ملک عقل و جانست

که فرمانش بر انس و جان روانست