خیال زلف یارش در سر آمد

که: «من زین ورطه چون یابم رهایی؟

مگر فضلی کند لطف خدایی!»

چو هندوی شب تاری در آمد

ز سودای سر زلفین دلدار

شب تاریک می پیچید چون مار

گهی با آب می زد سنگ در بر