چو هندوی شب تاری در آمد

به کار خویش بر اندیشه می گشت

که: «من زین ورطه چون یابم رهایی؟

مگر فضلی کند لطف خدایی!»

خیال زلف یارش در سر آمد

ز سودای سر زلفین دلدار

شب تاریک می پیچید چون مار