مگر فضلی کند لطف خدایی!»

ملک حیران به گرد بیشه می گشت

به کار خویش بر اندیشه می گشت

که: «من زین ورطه چون یابم رهایی؟

چو هندوی شب تاری در آمد

خیال زلف یارش در سر آمد

ز سودای سر زلفین دلدار