تو پنداری ز چین آن زورق نور

چو سیمین صبح سر بر زد ز خاور

ز بحر چین برآمد ز ورق زر

فرستاد از پی جمشید فغفور

ملک طوفی به گرد بیشه می کرد

خلاص خویش را اندیشه می کرد