فرستاد از پی جمشید فغفور

چو سیمین صبح سر بر زد ز خاور

ز بحر چین برآمد ز ورق زر

تو پنداری ز چین آن زورق نور

ملک طوفی به گرد بیشه می کرد

خلاص خویش را اندیشه می کرد

به دل می گفت: «آخر حور زادم