به دل می گفت: «آخر حور زادم

فرستاد از پی جمشید فغفور

ملک طوفی به گرد بیشه می کرد

خلاص خویش را اندیشه می کرد

ز موی خویش تاری چند دادم

که هر وقتی که درمانی به کاری

به آتش در فکن زین موی تاری؟