ز موی خویش تاری چند دادم

ملک طوفی به گرد بیشه می کرد

خلاص خویش را اندیشه می کرد

به دل می گفت: «آخر حور زادم

که هر وقتی که درمانی به کاری

به آتش در فکن زین موی تاری؟

کنون این موی ها با خویش دارم