ملک طوفی به گرد بیشه می کرد

ز بحر چین برآمد ز ورق زر

تو پنداری ز چین آن زورق نور

فرستاد از پی جمشید فغفور

خلاص خویش را اندیشه می کرد

به دل می گفت: «آخر حور زادم

ز موی خویش تاری چند دادم