که هر وقتی که درمانی به کاری

خلاص خویش را اندیشه می کرد

به دل می گفت: «آخر حور زادم

ز موی خویش تاری چند دادم

به آتش در فکن زین موی تاری؟

کنون این موی ها با خویش دارم

از آن دارم که تا آید به کارم»