ملک را گفت:« من می دارم امید

گهی دادن نشان از نقش رویش

ملک زاده همه تن گوش گشته

ز نوش نکته اش بیهوش گشته

که فردا مه رود در برج خورشید»

سحر مهراب چون صبح دل آرا

بر خورشید شد با مشک و دیبا