که فردا مه رود در برج خورشید»

ملک زاده همه تن گوش گشته

ز نوش نکته اش بیهوش گشته

ملک را گفت:« من می دارم امید

سحر مهراب چون صبح دل آرا

بر خورشید شد با مشک و دیبا

ملک درجی پر از یاقوت احمر