سحر مهراب چون صبح دل آرا

ز نوش نکته اش بیهوش گشته

ملک را گفت:« من می دارم امید

که فردا مه رود در برج خورشید»

بر خورشید شد با مشک و دیبا

ملک درجی پر از یاقوت احمر

ز مشک و دیبه چینی ده استر