چمان در باغ چون سرو سهی شد

دو عقد در که در عمان نباشد

به رسم هدیه با خود برگرفت آن

چو باد آمد بدان خرم گلستان

به نزد ماه برج خرگهی شد

دلش با خویش می گفت این چه حالست

همان خوابست گویی با خیالست