دلش با خویش می گفت این چه حالست

چو باد آمد بدان خرم گلستان

چمان در باغ چون سرو سهی شد

به نزد ماه برج خرگهی شد

همان خوابست گویی با خیالست

به بیداری کنون می بینم آن خواب

مگر بیدار شد وقت گران خواب