که باشد بر سرم همواره جایت

ببستم بر تو خود را چون میان من

زهی لطف ار بدان در می دهی تن

بدان امید گشتم خاک پایت

از آن از دیده گوهر می فشانم

که همچون اشک بر چشمت نشانم

اگر بر هم زنی چون زلف کارم