که همچون اشک بر چشمت نشانم

بدان امید گشتم خاک پایت

که باشد بر سرم همواره جایت

از آن از دیده گوهر می فشانم

اگر بر هم زنی چون زلف کارم

سر از پای تو هرگز بر ندارم

به شب چون شمع می سوزم برایت