دلم چون شانه بود از غم به صد شاخ

آنگه علم مهر بر افلاک زده

شکر گفتار گفتا: «ای سمن بوی،

چرا در بسته ای بر من به یک موی؟

از آن دستت زدم بر موی گستاخ

به دل گفتم سیاهی حلقه در گوش

چرا با او نشیند دوش با دوش