که باشد در سرت سودای مستی

ز مستی گران چون چشم دلبر

چه آید غیر بیماریت بر سر

به چشم خویش می بینم که هستی

بسی چوب از قفای مطربان زد

نی اندر ناخن شیرین لبان زد

چو ابرو روی حاجب را سیه کرد