چه آید غیر بیماریت بر سر

میی با رنگ صافی چون لب یار

حیات افزاید و روح آورد بار

ز مستی گران چون چشم دلبر

به چشم خویش می بینم که هستی

که باشد در سرت سودای مستی

بسی چوب از قفای مطربان زد