ز مستی گران چون چشم دلبر

بس آبادا که دادش باده بر باد

میی با رنگ صافی چون لب یار

حیات افزاید و روح آورد بار

چه آید غیر بیماریت بر سر

به چشم خویش می بینم که هستی

که باشد در سرت سودای مستی