میی با رنگ صافی چون لب یار

سرت خالی ز سودای پیاله

بسی جان خراب از می شد آباد

بس آبادا که دادش باده بر باد

حیات افزاید و روح آورد بار

ز مستی گران چون چشم دلبر

چه آید غیر بیماریت بر سر