سرت خالی ز سودای پیاله

چو نرکس تا به کی ساغر پرستی

قدح در دست و سر در خواب مستی؟

تو تا باشی نخواهد شد چو لاله

بسی جان خراب از می شد آباد

بس آبادا که دادش باده بر باد

میی با رنگ صافی چون لب یار