چو نرکس تا به کی ساغر پرستی

به خورشید شکر لب بانگ بر زد

که: «ای رعنا چو گل تا چند و تا کی

کشی از جام زرین لاله گون می؟

قدح در دست و سر در خواب مستی؟

تو تا باشی نخواهد شد چو لاله

سرت خالی ز سودای پیاله