به خورشید شکر لب بانگ بر زد

نظر بر روی دختر کرد مادر

چو زلف خویش می دیدش بر آذر

مرکب کرد حنظل با طبر زد

که: «ای رعنا چو گل تا چند و تا کی

کشی از جام زرین لاله گون می؟

چو نرکس تا به کی ساغر پرستی