چو زلف خویش می دیدش بر آذر

پری رخسار حالی مادرش دید

به استقبال شد، دستش ببوسید

نظر بر روی دختر کرد مادر

مرکب کرد حنظل با طبر زد

به خورشید شکر لب بانگ بر زد

که: «ای رعنا چو گل تا چند و تا کی