که: «ای رعنا چو گل تا چند و تا کی

چو زلف خویش می دیدش بر آذر

مرکب کرد حنظل با طبر زد

به خورشید شکر لب بانگ بر زد

کشی از جام زرین لاله گون می؟

چو نرکس تا به کی ساغر پرستی

قدح در دست و سر در خواب مستی؟