به خورشید جهان افروز می گفت

ز اشکش چشمه ها پر آب کرده

در آن ساعت که خورشید افسر کوه

شدی ،جمشید رفتی بر سر کوه

که: «چون یار منی بی یار و بی جفت

به یار من تو میمانی درین عصر

از آن رو مانده ای تنها درین قصر