چو لعل از تاج شاهی اوفتاده

ز درد دل بسی در خاک غلطید

در آتش نیک پای آورد در چنگ

شکر در تنگ و گوهر یافت در سنگ

میان سنگ خارا دل نهاده

به زاری گفت: «ای شمع شب افروز

نمی دانم که افکندت بدین روز؟