شکر در تنگ و گوهر یافت در سنگ

چو اشک آمد رخ و چشمش بپوشید

ز درد دل بسی در خاک غلطید

در آتش نیک پای آورد در چنگ

چو لعل از تاج شاهی اوفتاده

میان سنگ خارا دل نهاده

به زاری گفت: «ای شمع شب افروز