چو اشک آمد رخ و چشمش بپوشید

سرشک از چشمها ریزان چو کهسار

چو آن سرو سهی را دید مهراب

به زیر پای او افتاد و چون آب

ز درد دل بسی در خاک غلطید

در آتش نیک پای آورد در چنگ

شکر در تنگ و گوهر یافت در سنگ