چو آن سرو سهی را دید مهراب

چو ماه نو شده باریک از اندوه

ز حسرت چشمهایش رفته در غار

سرشک از چشمها ریزان چو کهسار

به زیر پای او افتاد و چون آب

چو اشک آمد رخ و چشمش بپوشید

ز درد دل بسی در خاک غلطید