به زیر پای او افتاد و چون آب

ز حسرت چشمهایش رفته در غار

سرشک از چشمها ریزان چو کهسار

چو آن سرو سهی را دید مهراب

چو اشک آمد رخ و چشمش بپوشید

ز درد دل بسی در خاک غلطید

در آتش نیک پای آورد در چنگ