میان سنگ خارا دل نهاده

در آتش نیک پای آورد در چنگ

شکر در تنگ و گوهر یافت در سنگ

چو لعل از تاج شاهی اوفتاده

به زاری گفت: «ای شمع شب افروز

نمی دانم که افکندت بدین روز؟

الا ای نافه مشکین دلبند