چه سالی بد کان ماه دو هفته

بسته موی تو هست از همه بندی آزاد

چو بشنید از شکر گل چهره گفتار

ز بادامش روان شد دانه نار

همه روز از ملامت بود گرفته

همه روز آه بودی غمگسارش

همه شب اشک بودی در کنارش