کجا رفت آن زمان کامرانی

عفی الله غم که از من نیست خالی

ز هجران تو هر دم می زنم آه

ز وصلت هر نفس صد لوحش الله

زمان عیش و عهد شادمانی؟

می و روی نگار و آب و مهتاب

تو پنداری که نقشی بود بر آب