مرو در غم که غم امد فراهم

ز آهی خرمن مه را بسوزم

بود کآخر شود دلسوزی من

شب وصل تو گردد روزی من

که اندوه است و شادی هر دو با هم

مخورانده که اندوهت ز عسرست

که در پیش و پس عسری دویسرست