همی کردند گرد آن حرم طوف

پیاده شکر و مهراب با شاه

چو ناهید و عطارد در پی ماه

بدان دژ متصل گشتند با خوف

چو چشم جم سیاهی دید مهراب

که از خندق به بالا می کشد آب

ملک را گفت این آن وعده گاهست