بدان دژ متصل گشتند با خوف

سوی دژ شد ملک آن شب روانه

پیاده شکر و مهراب با شاه

چو ناهید و عطارد در پی ماه

همی کردند گرد آن حرم طوف

چو چشم جم سیاهی دید مهراب

که از خندق به بالا می کشد آب