چو ناهید و عطارد در پی ماه

چو مه در جامه های شبروانه

سوی دژ شد ملک آن شب روانه

پیاده شکر و مهراب با شاه

بدان دژ متصل گشتند با خوف

همی کردند گرد آن حرم طوف

چو چشم جم سیاهی دید مهراب